Hasretin Çağrısı Şiiri - Nilüfer Veliece ...

Hasretin Çağrısı

ah bendeki bağlılığa arzu
kendimi sende yitirmeme sebep olan

sessizce konuşuyorum kendimle
zaman sessiz, zaman hırsız
ne olur zaman kazanmadan gel

öyle yanıyorum, öyle kanıyorum ki
kabuk bağlamıyor artık yaram
ne olur gel...

Temmuzdu, adı aşk’tı
tüm alçakgönüllülüğüyle zaman önümüzdeydi
yazık ki sen...
ah, yazık ki sen...
ah, bir veda bile sığdıramadığım sen...
ah, ellerimi sonsuz boşluğa mahkûm eden sen...

en sessiz anımda düşüyorsun yüreğime
düşüyorsun ey sevgili
artık eskisi gibi yazamıyorum
dertliyim, çıkmazdayım, sensizim
duyuyor musun
sensizim

duyuyor musun
sende kalıp kendimde kayboluşumu...

sen
bendeki seni okumak istiyorsun
bense
rafta tozlu kalmış bir kitap
açacak ellerin uzak
yolların bana tuzak

duy artık beni...
duy ve hisset sevgili

kapa gözlerini
bak
nasıl da dolanacak
hasretin
hasretin çağrısı kulaklarında
yankılanacak boş odalarda...

duy ve hisset sevgili...

duydun mu...
duydun mu...

ölen bir ömrün son nefesini duydun mu
duydun mu...
koparken içimde fırtınalar
bu mezar sessizliğini duydun mu

duydun mu...
duydun mu...

nilüfer velieceoğlu