Hasretin Çağrısı Şiiri - Nilüfer Veliece ...

Hasretin Çağrısı

ah! bendeki bağlılığa arzu,
kendimi sende yitirmeme sebep olan..

sessizce konuşuyorum kendimle;
zaman sessiz, zaman hırsız
ne olur, zaman kazanmadan gel,
ne olur, zaman kazanmadan gel...

öyle yanıyorum, öyle kanıyorum ki
kabuk bağlamıyor artık yaram
ne olur gel...
ne olur

Temmuzdu, adı aşk’tı
tüm alçakgönüllülüğüyle zaman önümüzdeydi
yazık ki sen...
ah, yazık ki sen...
ah, bir veda bile sığdıramadığım sen...
ah, ellerimi sonsuz boşluğa mahkûm eden sen...

en sessiz anımda düşüyorsun yüreğime
düşüyorsun ey sevgili,
artık eskisi gibi yazamıyorum;
dertliyim, çıkmazdayım, sensizim,
duyuyor musun sensizim...

duyuyor musun;
sende kalıp kendimde kayboluşumu...

sen,
bendeki seni okumak istiyorsun
bense,
rafta tozlu kalmış bir kitap
açacak ellerinse uzak,
yolların bana hep tuzak...

duy artık beni...
duy ve hisset sevgili...

kapa gözlerini...
bak
nasıl da dolanacak
hasretin
hasretin çağrısı kulaklarında,
yankılanacak boş odalarda...

duy ve hisset sevgili...

duydun mu...
duydun mu...

duydun mu ölen bir ömrün son nefesini duydun mu,
duydun mu...
koparken içimde fırtınalar
bu mezar sessizliğini duydun mu...

duydun mu...
duydun mu...

nilüfer velieceoğlu