Hasbahçede Hasbihal Şiiri - Yasin Yüksel 2

Gönül seninle hasbihal edelim

Hatır niyaz, nezaket ehli nerde
Gönül bilen insan kalmadı serde
Sohbetin ateşi söndü her yerde
Sözleri savurduk yele, gönlüm

Bir zaman gönüldü insan binası
Şimdi herkes kendi derdine düştü
Ahretlikler oldu birer yabancı
Selam bile kaldı dilde, gönlüm

Ömrümce tırnağımla kazdım geldim
Nice can gördüm de toprağa verdim
Dünya denen handa garipçe kaldım
Bir iz bırakmadan geçtim, gönlüm

Dünya bir okyanus, ben kuru dalım
Ne malda gözüm var, ne tende hâlim
Fâniyiz, bir damla değiliz, bildim
İnsan kendin bulur düşünce, gönlüm

Vakit gelir, kara defter kapanır
Can kuşu bedenden bir gün de uçar
Ne taht elde kalır, ne altın, ne pul
Sade bir dua kalır ardından, gönlüm

Son nefes çekilir, göz yola dalar
Dilde yarım kalan avazlar kalır
Kim bilir o vakit kim beni anar
Adımı bir garip anar, gönlüm

Ey gönül, fâni dünyaya bağlanma
Her gelen yolcudur, sakın aldanma
Kırdığın gönlü almadan varma Hakk'a
Kalp kırmak ağır gelir, gönlüm

Bir gün bu ten susar, nefes de yorulur
Toprak olur beden, can da savrulur
İnsan ne ekerse harmanda biçer
Sonunda kendine dönersin, gönlüm