Hasan Öz Şiirleri - Şair Hasan Öz

Öz’ü sözü bir olmayan
İçten sahice gülmeyen
Ser kıymetini bilmeyen
Gevşekleri hiç sevmedim
Bırak dostu hoş görmedim

Faydasız afilli baharla yazdan
Yüce dağ başının yeli hoş olur
Kerhen, yapılan faslı niyazdan
Abdalın ham olan dili, hoş olur

Çare umma vefasızın elinden

Arz’ım; zalim olanların
Hiç affı olmasın Yarab!
Cebi, haksız dolanların
Huzuru olmasın Yarab!

Kâr namına sıkanların

O ay neler neler saklar
İnsanlar şevk ile bekler
Sineler hep niyaz eyler
Şol gecenin, hürmetine

Eller açık kalpler yanar

Sana, akan yanım közler içinde
Güç veren gizlerin sözler içinde
Gönlümde salınan kızlar, içinde
Seçtiğim gel bana gel kara gözlüm
Dem olup solumda kal kara gözlüm

Uçtu, elimizden kaş göz arası
Dermanı olmadı derde parası
Bitmedi, içinde kardeş, yarası
Uçtu gitti gülümün Kara Halil’i
Geçti gitti hanımın, Kara Halil’i

Esti gönül, yeller gibi yaşarken
Yıllar bitivermiş kime ne deyim
Hayal kurup ardı sıra koşarken
Ömür yitivermiş kime ne deyim

Yaş aldıkça ferli fersiz kanımla

Geçti aylar gitti yıllar ömür tükenir oldu
Deli gönül özleminle korda yıkanır oldu
İlendikçe kalbi selim sırrı ile gam doldu
Etme eza yeter artık kır kalemi hâkim bey

Yasak ise şayet sevmek niye öze verildi

Gönül, kırma! üzülürsün
Soyka gamsız yazılırsın
Sen de bir gün, çizilirsin
Canı, can bil kırma gönül
Can evinden vurma gönül

Aklar düşer başına yine de yürür
Gönülde tek umudu evladı görür
Evlat diye can verir dağları kürür
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Onlar mutlu iseler coşan adamdır