Koşan Adam * Şiiri - Hasan Öz

Aklar, düşer serine yine de yürür
Gönülde tek umudu evladı görür
Evlat diye can verir dağları kürür
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Onlar mutlu iseler coşan adamdır

Aramaz malı mülkü hatta sarayı
Canlar açsa da bile açmaz arayı
Helal lokma adına tınmaz yarayı
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Evlat lafzı geçince şişen adamdır

Mazerete bulanıp isyan edemez
İnanmayın yüzüne özü gülemez
Gönül kıran olmayı asla dilemez
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Onlar ile şahlanıp, taşan adamdır

Her an başı, dik durur yaralı özü
Ateş, olur yüreği yaş, dolar gözü
Öğüt, olur kalplere, dilde ki sözü
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Aksi, düşünenlere şaşan adamdır

Yemez içmez yedirir şahı, indirir
Canı, sıkan dertleri özde dindirir
Densiz sitemleri de elsiz, sindirir
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Can evinde özüyle pişen adamdır

Özlü kuru selama, sevinir durur
Onun için evladı duru şan gurur
Başarısı, kıvançtır izinden yürür
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Bu uğurda dağları, aşan adamdır

Ömür, boyu kayıtsız işine koşar
Kendi, tatlı evladı torunda coşar
Çile dergahında o, ateşsiz pişer
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Bu uğurda dağları, aşan adamdır

Bu da kimdir diyene ata babadır
Kalbi, naif müşfiktir yapı kabadır
İncinse de incitmez tavrı, abadır
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Derdi rızık peşine düşen adamdır ..

H.C.ÖRS (Cemali), Ankara 23.08.2026 (23:00) (Arşiv - 433)