En büyük servet ne altın ne han,
Bir omuz var yanımda, cennet mekân…
Yol uzun, yük ağır, gecem karanlık,
Bir dua fısıldar, olur aydınlık.
Sustum mu anlar dağılmış halimi,
Herkese bir lakap takar
Sonrasına keyif çakar
İnsanı insana o katar
Onun adı Ethem Ağa
Dili iğne, sözü şaka
Uyyy dağlar dağlar…
Yıkılmaz sandığım dağlar…
Sırtımı yasladığım gölgem
Yıkıldı evlat eliyle oy…
“Ayağına taş değmesin” derken
Ferman üstüne ferman.
Elektrik, su, doğalgaz…
Ocak sönmüş,
zam kapıda her akşam.
Sayaç döner deli gibi,
Emekliysem gariban mıyım,
İkinci sınıf insan mıyım?
Siz sefa sürerken bugün,
Bu yurtta sığınmacı mıyım?
Emek kutsal derler idi,
Aşkın ile yanar közüm
Senden başka görmez gözüm
Ben yetimim hem öksüzüm
Yârab sana döndüm yüzüm
Vaktinde gelmeyen hiçbir şeyin kıymeti yokmuş…
Bunu… en geç yerimden öğrendim.
Kapımı çalmadın karanlığımda,
Adımı anmadın yalnızlığımda.
Şimdi mezarıma çiçek getirsen,
Ahh…
Sustun da gözlerin anlattı bana
Yaralı bir sevda kaldı ortada
Ne sen vazgeçtin ne ben unutabildim
Yazıldı ismimiz kader tahtına
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!