Fakirlikten aldın zengin eyledin,
Sokaklar da biraz oyalan dedin,
Sonra yerden yere vurdun başımı,
Yalvardım yakardım beni görmedin.
Hasan Arpacı,2017,Üsküdar
YALVARIŞ
Kanadı kırılmış kuşlar gibiyim,
Ağlarım derinden derinden gayri.
Yokuşta yorulmuş başlar gibiyim,
Geçerim gülünden, serinden gayri.
Saat gibi kurdun beni,
Aşk okuyla vurdun beni,
Yalvar yakar yordun beni,
Kime halim söyleyeyim.
Adım adım vardım sana,
Yanma gönül yanma gönül,
Her yanana kanma gönül.
Yanan aşık sanma gönül,
İnsan bazen yalan çıkar.
Hayvan bile daha sadık,
Ömür doldu hayat bitti bak hele,
Gözlerine leke düşmüş ne dersin.
Yeni yol da ışık varsa yak hele,
Bakanlarda sana gülmüş ne dersin.
Saçlarına karlar yağmış görsene,
Bir garip görünce içim burkulur,
Kuru odun gibi yanar ha yanar.
Bir yetim görürsem ruhum savrulur,
Kapanmaz yaradır kanar ha kanar.
Fakirin halin den yoksullar anlar,
Cehenneme odun olasın emi,
Ettiğini bin kez bulasın emi.
Din ile kandırdın bunca milleti,
Vicdan azabıyla yanasın emi.
Hasan Arpacı, 2016, Üsküdar
Hayatın derbeder sokaklarında,
Yangına tutulup kalmış gibiyim.
Dağların ormansız şakaklarında,
Adım yoktur ama varmış gibiyim.
Doğrunun yanlışın orta yerinde,
Bu gece kırlarda seni aradım,
Yarın gel buraya, bakın… dediler.
Ay ışığı çıktı tekrar taradım,
Fazla ısrar etme, sakın… dediler.
Oradan yürüdüm sahil bandına,
İnsan sanki biber gibi,
Mevsimin de eker gibi,
Yerden suyu içer gibi,
Rüzgar olup uçup gider.
Çapalarsın büyütürsün,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!