Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Düşünki vadilerde,huysuz dilsiz kargayım,
Bana güzel sofrandan bir zeytin vermezmisin.

Düşünki çöplüklerden rızık bulan martıyım,
Pencerenden bakarak bir ekmek atmazmısın.

Beni ateşlerde kül edip gittin,
Sobada yanarken halimi bilsen.
Bir fani eline kul edip gittin,
Kazara satarken halimi görsen.

Sana bağlamıştım derdi veremi,

Senide bir gün,
Cendere gibi sıkan,
Apartman dairelerinden,
Nefes alamadığın,
Taş kaldırımlı sokaklardan,
Alıp götürürler...

İnsan bir bütündür be aziz dostum,
Uzaktan bakıpta bir karar verme.
Şekil şemalını çok çirkin gördüm,
Deyipte hukuka bir zarar verme.

Gözler mavi,yeşil,saçları sarı,

Dostum senden,
Bu dünyada neler kalır dersin?
Kazanırken haram helal demez,
Deveyi bulursan kesin,
Hamuduyla yersin.
Kafanda türlü dolaplar,

Har vurup harmanı savuranların,
Hamuru mayasız yoğuranların,
Ya sütü,ya nesli,bozuktur bozuk,
Dört dörtlük sahtekar doğuranların.

Hasan Arpacı,2018,Üsküdar

Din’ler mi,
Beni kandırıyor.
Ben mi,
Dinleri anlamıyorum.

Enerji mi,

Kaderimi bana baştan sorsalar,
Üstüne bir kaçta divan yazarım.
Her gelen sabahı hayra yorsalar,
Yoranın alnına Arslan yazarım.

Yanlışı doğruyu bilmeden daldım,

Haram girdi kanımıza,
Okur oldu canımıza,
Halel geldi şanımıza,
Nefesinden anlar olduk.

Bazen nefsin hesabından,

Ulema fetva vermiş,haram olan paranla,
Hacca gidip Allah'a dua et kabul diye.
Yaralı domuz gibi dinime saldıranla,
Aynı meşrep içinde,döndünüz serseriye.

Hasan Arpacı,2017,Üsküdar