Hâre Şiiri - Müyesser Doğan

Yine hisli bir şiiri takmışsın peşine ,
Yollarda kimsesiz hüzünlerimi deriyorsun yine ?
Yüz bin kere daha söylesem,
Yüz bin kere daha,
Acı senin annen olmuş terk edemiyorsun? .
Gördüğümüz anadan üryan gün batımının resmini,
Kelimelerle çiziyorum bu şiire,
Harflere rengini veren,
hafızamızının mahkumluğu değil mi?
Gök hiçbir zaman mor olmaz mesela.
Yaprak yeşildir, asfalt siyah.
Kime anlatsam ezbere bilir denizin mavisini.
Hiç kimsenin kendi rengi yoktur işte.
Şimdi,
Ne umut vadediyor zaman, ne korku,
Güneş yıkmış omzunu,
solgun benziyle yarına gidiyordu.
Yarın
,bir gün öncesinin dün'ü herkes için..
Takvimler de bizim değil renkler gibi yani.
Ne söylersem söyleyeyim,
Ne kelimeler, ne renkler benim...
Ne kelimeler, ne renkler senin.