Mektup ( hanımeli ve adalet)

​Bu sana ilk mektubum sevgilim...
İçimden kopup ellerine varmak isteyen,
Kelimeleşmiş bir ses gibi.
​Öyle özledim ki ceylan bakışlarını;
Hani insanın içindeki fırtınaları dindiren o derinliği...
Rüzgârın bile kıyamadan dokunduğu,
Hanımeli kokan saçlarını özledim usulca.
Ben o kokuyu bir kez çektim ya içime;
Dünyanın hiçbir baharı, dolduramadı yerini.
​Ve sen...
Yüreğinde taşıdığın o hassas adalet terazisiyle,
İnsanları tartarken bile kimseyi incitmeyen kadın.
Seni bir şarkı gibi değil,
Bir ömür gibi sevdim.
​Sessiz gecelerde adını içimden geçirdiğimde,
Kalbim hâlâ aynı yerden sızlıyor.
Anladım ki bazı özlemler zamanla azalmıyor;
Sadece insanın en derinine yerleşiyor.
​Eğer bir gün rüzgâr tenini teğet geçerse
Ve içinde sebepsiz bir sızı uyanırsa;
Bil ki bir yerlerde seni,
Hâlâ o hanımeli kokusuyla özleyen biri var.
​Bazı insanlar hayatımızdan sadece geçer,
Bazıları ise gidişiyle bile kalır içimizde.
Sen, gitmiş olsan da yüreğimin kuytusunda
Işığı hiç sönmeyen bir pencere gibisin.
​Karanlığa adını fısıldıyorum bazen,
Rüzgâr duyar da sana taşır diye.
İnsan herkesi unutabiliyor da;
Kalbine adaletle dokunan bir kadını,
Asla söküp atamıyor.
​Her sabah hayalinle uyanıyorum boş odalarda,
Yokluğunla dolduruyorsun her sessizliği.
İsterdim ki bir gün batımında, rüzgâr hafifçe eserken,
Kelimelere sığınmadan, sadece susup nefes alalım...
​Seni özlemek, her gün yeniden yazılan bir şiir gibi;
Hem tatlı, hem acı, hem de unutulmaz.
Biliyorum, belki bu satırları okurken
Gözlerin dolacak ya da bir tebessüm konacak dudaklarına.
​Bil ki her kelimede, zamanın aşamadığı bir derinlik var.
Çünkü sen; hanımeli kokun, adil yüreğin ve ceylan bakışlarınla
Benim için sadece bir insan değil;
Bir evren, bir mucizesin.