Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

KIR ÇİÇEĞİM -V-

Doğuştan sürmeli kara gözlerle
Öyle dalgın bakma, bakma ne olur.
Âsi nehri gibi kafana göre
Hep tersine akma, akma ne olur.

LÂ’L-Ü MERCAN (*)

Allah için, verilen bir selâmı
Alanlarla her an düşüp kalkmalı.
Hak’kın kapısını günde beş kere
Çalanlarla her an düşüp kalkmalı.

KUYU DEĞİL HUYUDUR

Yokluk çeken Mısır’da, kıtlığa çâre bulan
O aklının payıdır, Yusuf’u sultan eden.
Sarsıldı yıkılmadı, Züleyhâ depreminden
Kırılmayan fayıdır, Yusuf’u sultan eden.

LEYLÂ ile MECNÛN

Ben bir Mecnûn isem, sende bir Leylâ
Sen benim Leylâ’m ol; Leylâ’m ol, Leylâ!
Dayalı, döşeli, kalp sarayımda
Sen benim Leylâ’m ol; Leylâ’m ol, Leylâ!

KAVANOZ ve BİR FİNCAN KAHVE

Ne zaman hayatında bazı şeyler taşınamaz hale gelirse, ne zaman yirmi dört saat kısa gelmeye başlarsa, o zaman kavanozu ve iki fincan kahveyi hatırlayınız!

Bir gün bir felsefe profesörü, elinde birkaç kutu olduğu halde derse gelir. Ders başladığında, hiçbir şey söylemeden, önüne büyükçe bir kavanoz alır ve ağzına kadar tenis topları ile doldurur. Ve öğrencilere kavanozun dolup dolmadığını sorar;

KERBELÂ’YA AĞIT

Âlimler diyârı, Bağdat yanıyor
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.
Onca Hüseyinler dâr’ın katında
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.

KARANLIĞIN AYDINLARINA

Güya karşıdır onlar, ikinci evliliğe
Oynaşı, arkadaşı, keşke olsa bir tâne.
Satılır doğum hapı, fakülte kantininde
Kızlar(!) çocuk doğurur, evlenmeden daha ne.

KARA TALİH

Çile çeke çeke sevdâ peşinde
Şu dîvâne gönlüm yeldi, yelecek.
Aşkı gizlemeye gerek kalmadı
Eller hâlimizi bildi, bilecek.

KARA TOPRAK -I-

Hayatın gerçeği bu, mîzâcının gereği
Bal arısı bal yapar, diğeri sokar seni.
Makâma, mala karşı, eğer ki varsa hırsın
İçindeki arzular, dâima büker seni.

KIR ÇİÇEĞİM -II-

Seninle göz göze geldiğim o an
Gönlümde yeşeren bir çiçeğimsin.
Elimde değil ki o gün bugündür
Beni yaralayan hâr çiçeğimsin.