Hani ölene kadar yanimdaydin?

Hani Ölene Kadar Yanımdaydın?

Beraberken mutluyduk sevgilim...
Öyle mutluyduk ki, zaman bile bize dokunmaya kıyamıyordu sanki. Bir kahveyi paylaşmak, aynı yolda yürümek, aynı gökyüzüne bakmak bile yetiyordu bana.

Hep sen vardın.
Ve ben, bir adamın varlığını yuva sanmıştım.
Gözlerime baktığında geleceği görüyordum. Ellerimi tuttuğunda bütün korkularım susuyordu. İnsan bazen sevdiği adamın yanında kendini dünyanın en güvende hisseden kadını sanıyor.

Ben de öyle sanmıştım.
Sonra bir sabah uyandım...
Sen yoktun.
Ne sesin vardı evin içinde, ne kokun yastığımda, ne de "günaydın güzelim" diyen o tanıdık ses...

Bir sabah yoktun yanımda.
Oysa sen söz vermiştin.
"Hangi gün gelirsek gelelim, hangi acıyı yaşarsak yaşayalım, ölene kadar yanındayım."
Demiştin.
Ben de inanmıştım.

sevgiye inanan kadınlar, yalanı değil, sözü duyarlar.
Her cümleni kalbime işlemiştim. Her hayali geleceğim yapmıştım. Birlikte yaşlanacağımız yılları, ellerimizin kırışacağı günleri, aynı pencereden izleyeceğimiz akşamları düşlemiştim.

insanlar kalmaya söz verir, ama gitmeye hazırlanırlar içten içe.
Ben bunu bilmiyordum.
Ben seni, kendim gibi sanmıştım.
Meğer ben severken ömrümü koymuşum ortaya, sen ise sadece güzel günlerini...

şimdi soruyorum sana;
Hani ölene kadar yanımdaydın?
Ölüm gelmedi ki aramıza...
Bir mezar ayırmadı bizi. Bir kader koparmadı ellerimizi.
Sen gittin.
Kendi ayaklarınla, kendi kararınla, kendi sessizliğine sığınarak gittin.
Beni en çok terk edişin değil, verdiğin sözlerin yaraladı.

insan, yabancının gidişine ağlamaz.
İnsan, "gitmem" diyenin gidişine ağlar.
ben uzun zaman sana değil, sana inanışıma ağladım.
Aynaya baktığımda seni gören gözlerime, geceleri adını sayıklayan kalbime, her şeye rağmen dönersin diye bekleyen o kadına ağladım.

vedalar kapı çarpmaz.
Sessizce çıkar gider hayattan.
Ama ardında bıraktığı boşluk, yıllarca konuşur insanın içinde.

Artık
İçimde senden kalan ne varsa, yavaş yavaş uğurluyorum.
Bir zamanlar adına dua ettiğim geceleri, seninle yaşlanma hayallerimi, saçlarımıza düşecek beyazları, aynı evde geçecek yılları...
Hepsini bırakıyorum zamana.

Ama bir şey kalacak.
Senin bile silemeyeceğin bir şey...
Bir kadının sana verdiği tertemiz sevgi.
Belki yıllar sonra, kalabalıkların ortasında bir an duracaksın.
Bir şarkı çalacak. Bir koku geçecek yanından. Bir anı dokunacak kalbine.

benim gözlerim düşecek aklına...
Sana inanırken parlayan gözlerim.
o gün anlayacaksın;
Ben seni kaybetmedim sevgilim.
Ben seni severken kendimden bir ömür verdim.

Kaybeden, o ömrün kıymetini bilmeyen oldu.
ben artık seni beklemiyorum.
Ama bir zamanlar seni nasıl sevdiğimi, ömrümün son nefesine kadar unutmayacağım.

Kimi insanlar...
Ne tamamen gider, ne tamamen kalır.
Bir yara gibi sızar bazen, bir dua gibi düşer bazen insanın diline.
Ölene kadar yanında kalmaz.
Ama yoklukları, ölene kadar seninle yaşar.