Hani Aşk Her Şeyi Affederdi

Hani aşk her şeyi affederdi?
O zaman neden bu kadar yakıyor?
Ölülerin rüyasında yaşamak gibi bir şey bu.
En çok acı veren yenilgim, diyor.

Son sözlerin çok eskilere götürdü.
Bu yaşam çemberinin bölümlerinde,
Cürüm döşeğinde gibi hissettim anlayacağın.
Çabucak gelecek sanki ölüm bu hikâyede.

Hatıralarda unutulmayı bilir misin?
Felç gibi, balyoz gibi iner yüreğine.
Hayatın eksilir şu gök kubbe altında.
Ayaklarının altından kayıp giden her şey bahane.

O çamurlu uyku halinin süreceği bu hanede,
Faturan kesilmiş, hesabın gelmiş.
Tecili olmayan o son durakta,
Tek kişilik hücrene gönderilmiş.

Ölüm meleği götürmeye gelmiş.
Hayatta bundan daha acı ne var ki?
Soğuk toprağın bağrında,
Bir kâğıt parçasına tutuşturulmuş veda bizimkisi.

Yaşamın ucunda elimden kayan,
İki devrelik bir oyun sanki.
Sanki dünya ikiye ayrılmış,
Birinci bölüm bu kadar, bil ki.

Seninle topraktan toprağa yolculuğumuz,
Bunca yalan ve yanlış arasında geçti.
Uzun lafın kısası,
Şimdi can alıcı sorular vakti.

Ayak direyemezsin, herkes gibi.
Günlerini üzerine saydılar oysaki.
Ruhum mutsuz bir yaşam çizgisinde,
Ve ben onu durduramam ki.

Tutamıyorum usulca elimden kaydın.
Ellerimle kapattım üzerini.
Bu trenin tek yolcusuymuşsun gibi mahşere,
Şiirimle uğurluyorum, orada görüşürüz belki.

📍Şair Notu: Biliyorum sevgili okur… Sen de birini affedememişsindir ömründe. Belki gözlerine baka baka gitmiştir. Belki de hiç gelmemiştir zaten. Ama ne olursa olsun, insan içinden atamıyor bazılarını. Onlar bir yerlerde, kalbinin karanlık bir çekmecesinde, kapanmayan bir yara gibi kalıyorlar. Ben bu şiiri, bir affedemeyişin sessizliğiyle yazdım. Çünkü bazen aşk affetmez, affedemez. Bazen affetmek, ihanetin ta kendisidir. Bir kalp yanarken, bir diğeri serin kalıyorsa, orada “aşk” dediğimiz şeyin rengi değişmiştir artık. Sen okurken belki eski bir yüz gelecek aklına, belki bir ses, bir parfüm, bir “gitme” deyişi… Korkma. Hepsi insana dair. Yeter ki bu şiirin bir yerinde kendini bul. Çünkü ben yazarken yalnız değildim; sen de okurken yalnız olmayacaksın.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Aşk bazen affetmez; çünkü affetmek, yeniden yanmak demektir.
•Biten her aşk, insanda ikinci bir kalp kırığı yaratır.
•Bazı anılar, kalpte değil; gözyaşının tuzunda saklanır.
•Bir aşk bittiğinde, geriye sadece “neden hâlâ içimde?” sorusu kalır.
•İnsanın kaderi bazen tek bir kelimeyle değişir: “Git.”

5 Aralık 2023 / Salı / Ankara