KÜLLER İÇİNDE SÖNMEYEN BİR İSYANIM VAR
Küller içinde sönmeyen bir isyanım var,
Yakmışlar, yıkmışlar, darmadağın etmişler beni,
Ama bilmezler…
Küllere dönen adamın öfkesi
Küllerimden Doğacağım
Yandım, tükendim, kül oldum bir bir,
Alevler sardı beni, sildi tüm izleri.
Ama bil ki, her yangın bir başlangıçtır,
Küllerimden doğacağım, yeniden yükseleceğim.
Küllerimden Doğan Işık
Küllerimden doğar her sabah,
Yeniden doğan bir güneş gibi,
Yıkılmış umutlarımı toplarım,
Ve küllerin içinden yükselirim.
Küllerimden Kalkacağım
Küllerimden Kalkacağım
Küllerimden kalkacağım,
Yıkıldığım yerden,
Paramparça olsam da,
Küllerimden Vazgeçmedim
Yandım, kül oldum,
Alevlerin dansında eridim,
Ama külleriyle birlikte,
Yeniden doğmayı seçtim.
Kurtuldum
Kurtuldum, sonunda kendimden,
Bir zinciri kırıp, ardımda bıraktım.
İçimdeki o kısıtlayan duvarları,
Bir nefeste yıktım ve özgür oldum.
Kurtuldum Senden
Kurtuldum senden,
Yük gibi omuzlarıma çöken gölgenden.
Her adımımda adını fısıldayan rüzgârdan,
Geçmişin paslı zincirlerinden…
Mağrur Bir Uçurum Oldu Kalbim
Mağrur bir uçurum oldu kalbim,
Ne bir el uzanıyor artık,
Ne bir ses yankılanıyor derinliklerinde.
Bir zamanlar sevdanın ateşiyle ısınırdı,
Masallar Köşkü
Bir köşk var rüyaların en güzelinde,
Altın ışıklarla süslenmiş içinde.
Masallar fısıldar duvarları bile,
Düşler ülkesi orası işte!
Menfaati olanlar hariç
zor günümde kim vardı ki yanımda?
Adımı bilen çoktu,
derdimle uyanan yoktu.
Gülüşüm kalabalıktı,
acıma gelince sokaklar bomboş…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!