Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

Kendimden Uzak

Yorgunum…
Hem de yılların taşıyamadığı kadar,
Bir gülüşün altında kaldı kalbim,
Bir suskunlukta kayboldum ben…

Kendime Anlattım

Kendime anlattım en büyük yalanları,
Bir masal gibi, bir rüya gibi.
Kendimi inandırdım her cümleye,
Sanki gerçek olabilirmiş gibi.

Kendime Dönerken Seni Kaybettim
Bir yolculuğa çıktım,
Kendime dönen bir yolculuk.
Adım adım, sessiz ve derin,
Aradım kaybolan parçalarımı.

Kendime Dönüş

Artık susmuyorum.
Ne sana,
Ne içimde yıllarca susturduğum o yaralı çocuğa.
Bitti.

Kendime Dönüş

Artık susmuyorum.
Ne sana,
Ne içimde yıllarca susturduğum o yaralı çocuğa.
Bitti.

Kendime Gömdüğüm Gün
O gün,
Kendime gömdüm her umudu,
Toprağın soğuk kucağında,
Sessizce, gizlice.

KENDİME KALDIM

Sonunda herkes gitti.
Ve ben…
Kendime kaldım.

Kendime Söyleyemediklerim

Kendime söyleyemediklerim var…
Dudaklarımda donup kalmış,
Yüreğimde bir sızı gibi büyüyen
Cümleler.

Kendime Sözüm Var"

Kendime sözüm var…
Bir gün,
Evet bir gün,
Her şey güzel olduğunda

Kendime Sözüm Var"

Kendime sözüm var…
Bir gün,
Evet bir gün,
Her şey güzel olduğunda