Kalemin Sessizliği
şiir yazarken kendime dönerim…
Kalem elimdeyken,
ne dünya ağır gelir
ne yürek yorar beni.
Kalemle Konuştum Bu Gece
herkes uyurken, ben kendimi uyandırdım...
Kalemle konuştum bu gece,
kimse dinlemedi beni…
Zaten anlatacaklarım
Kalemle Konuştum Bu Gece
herkes uyurken, ben kendimi uyandırdım...
Kalemle konuştum bu gece,
kimse dinlemedi beni…
Zaten anlatacaklarım
Kalp mi Bıraktın
Kalp mi bıraktın giderken bende,
Yoksa yükledin mi binlerce dertle?
Bir gidişinle yıkıldı şehirler,
Sana susmak zor, unutmak imkânsız.
Kapanmayan Yara
Bir yara var içimde,
Ne zaman sarılsa,
Bir başka yerden kanıyor.
Adını koyamadım,
Kapıldım Gidiyorum
Kapıldım gidiyorum,
Bir rüzgâr gibi, savruluyorum.
Bazen bir yolculuk,
Bazen yalnızlık gibi hissediyorum.
Kapına Gül Bıraktım
sessizdim… ama içim çığlıklarla doluydu.
Kapına bir gül bıraktım bu sabah,
Ne not yazdım,
Ne ismimi…
Karanlığa Konuşan Adam
Karanlığa konuşan adam,
Söyleyecek sözü bitmeyen,
Gecenin sessizliğine inat,
Kendi yalnızlığını haykıran.
Karanlığa Söylenen Dua
Karanlık çöker yüreğime sessizce,
Gözlerim kapalı, ellerim dua halinde.
Bir umut ararım geceyi delercesine,
Karanlığa söylenen dualar gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!