Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

Sevmek neydi?”
diye sormuştu biri bir zamanlar...
Sevmek;
birinin gülüşünde kendini bulmaktı,
susarken bile anlaşılmaktı.
Sevmek;

Sevmek neydi bilmiyorum,
Adını koyamadım hiçbir zaman.
Birine bakınca içinin ürpermesi mi,
Yoksa gidişine sessizce razı olmak mıydı?
Aşk neydi unuttum.
Belki de hiç öğrenmedim.

SEVMEYECEĞİM

Sevmeyeceğim artık,
yemin olsun kalbimin en kuytu yerine,
gecenin en sessiz saatine,
içimde çırpınan o asi kuşa…

Sev Yeter

Sev beni bahar gibi, açsın gönlüm,
Kır çiçeği misali umutla dolsun.
Gözlerin gözlerime değsin yeter,
Bir kelam etme, kalbim anlasın.

Sessizce Ağladım, Kimseler Duymadı

Sessizce ağladım, kimseler duymadı,
Geceye fısıldadım, yıldızlar sustu.
Bir rüzgâr esti içimde derinden,
Kırık dökük hayallerimi savurdu.

Siyah Beyazdı Hayatımız
Siyah beyazdı hayatımız…
Ne tam karanlıktık,
ne de bütünüyle aydınlık.
Bir yanımız umutla parlar,
bir yanımız hüzünle solardı.

Sigaramın Dumanı
ben sustum, o anlattı...

Yalnızım bu gece,
Ve elimde yine aynı sigara…
Sustuğum ne varsa

SİĞINDIĞIM ŞİİR, KAÇTIĞIM SEN

Sığındım sana,
Bir şiirin satırlarında,
Dünyanın gürültüsünden,
Ve kendi karmaşamdan.

Şiirdaşlarım

Kelimelerle ördük biz bu yolu,
Her dizede bir yürek, bir solu.
Gecenin sessizliğinde yankı bulur sesimiz,
Şiirdaşlarım, sizlerle anlamlı her hecemiz.

ŞİİR DİYE DİYE UNUTTUM KENDİMİ

Şiir diye diye unuttum kendimi,
Sözcüklerin içinde kayboldum,
Satır satır ördüm duvarlarımı,
Ve sustum,