Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

YOLUN ADI BENİM

Yoruldum artık başkalarının gölgesinde yaşamaktan,
Kendi adımlarımı aramaktan.
Yolun adı başkasıymış gibi yürüdüm çok uzun zaman,
Ama şimdi biliyorum…

Yorgun Adımlar

Yollarda yorgunum, adımlarım ağır,
Her taş, her toprak, bana hikâye fısıldar.
Bir zamanlar sevinçle yürürdüm ben,
Şimdi yorgun adımlarla sürer hayat.

Yorgundu benim şiirlerim,

Duygularımın yansıması, ama hep eksik kaldılar.
Bazen kelimeler yetersizdi, bazen de kalbim yorgundu,
Ama hep bir umutla, sizi anlamaya çalıştım.
Yorgundu benim şiirlerim,

Yorgun Kalbimin İzleri

Her adımda bir iz bırakmışım,
Kimi taşlara, kimi sessiz gecelere.
Yorgun kalbim sürüklemiş bedenimi,
Bir fırtınadan diğerine.

Yorgun Kalbimin Sığınağı

Ne yana dönsem, yüzümde izleri kaldı yılların,
Omuzlarımda ağır, bitmeyen yükleri hayatın.
Gözlerimde uyumamış gecelerin karanlığı,
Bir tek sende dinleniyor yorgun kalbim.

Yorgunluk Senfonisi

İnsanlar yordu beni, sonunda,
Her adımda biraz daha eksilen umutlarım,
Sokaklarda solgun gölgeler gibi,
Beni çevreleyen bitmeyen yorgunluk.

Yorgun Yıllarım
Yıllar geçti, ben aynı ben miyim?
Gözlerimde solgun bir hüzün var,
Gökyüzü hâlâ aynı mı, bilmem,
Ama içimde bitmeyen bir sonbahar.

Yorgun Yıllarım

Yorgun yıllarım dökülür avuçlarımdan,
Bir bir eksilir umutlarım sessizce.
Gözlerimde solgun bir sonbahar,
Hatıralar rüzgar gibi eser içimde.

Yorgun Yılların Aynasında

Gördün mü, yıllar geçmiş, bak sen de yorulmuşsun,
Bir zamanlar ışık saçan gözlerin sönmüş gibi.
Hani o gençliğin deli rüzgârı, hani o umudun,
Şimdi sessiz bir akşamda kaybolmuş gibi.

Yorgun Yüreğim

Geceler susuyor sensizliğimde,
Çaresiz kalmışım derin içimde.
Bir yanım kırılmış, bir yanım darda,
Hüzünle yoğrulmuş yorgun yüreğim.