Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

Kaybettim Çünkü

Kaybettim çünkü fazla bekledim,
Gelmeyecek birini yollarda arar gibi.
Bir umut kırıntısına tutundum,
Ellerim boş kalacağını bile bile.

Kaybettim Çünkü İnandım

Kaybettim çünkü inandım,
Bir masala, bir hayale, bir söze.
Oysa gerçek, gözlerimdeki yansıma kadar netti,
Ama ben kör oldum, her şeyin ötesinde sana inandım.

Kayboldum Gözlerinde

Kayboldum gözlerinde,
haritası olmayan bir şehrin
en sessiz sokağında…
Ne dönüş vardı

Kaybolup da Saklanır Eylül Gözlerinde

Kaybolup da saklanır Eylül gözlerinde,
Bir yanım yaprak, bir yanım hüzün serinliğinde.
Yorgun bir rüzgâr gibi dolaşır adım,
Her köşede sen varsın, ben yarım.

KAYIP MEVSİM GİBİYİM

Kayıp mevsim gibiyim…
Ne bahara yetişebildim,
Ne yazın gülüşüne dokunabildim.
Sonbaharın rengi içimde sarardı,

KELİMELERLE SARILDIM SANA

Kelimelerle sarıldım sana,
Sessizce, usul usul,
Dokunmadan tenine,
Ama yüreğime işleyerek.

Kendimden Uzak

Yorgunum…
Hem de yılların taşıyamadığı kadar,
Bir gülüşün altında kaldı kalbim,
Bir suskunlukta kayboldum ben…

Kendime Anlattım

Kendime anlattım en büyük yalanları,
Bir masal gibi, bir rüya gibi.
Kendimi inandırdım her cümleye,
Sanki gerçek olabilirmiş gibi.

Kendime Dönerken Seni Kaybettim
Bir yolculuğa çıktım,
Kendime dönen bir yolculuk.
Adım adım, sessiz ve derin,
Aradım kaybolan parçalarımı.

Kendime Dönüş

Artık susmuyorum.
Ne sana,
Ne içimde yıllarca susturduğum o yaralı çocuğa.
Bitti.