Hamal Emmi Şiiri - Sadık Kocabaş

HAMAL EMMİ
Pejmürde halime ne laf atarsın
Saç baş karışmış tafra satarsın
Dert başımdan aşmış sende katarsın
Dur sözün belini bükelim emmi.

Çek hele sağa dur, dur hamal emmi
Bu Turhal’ın yükün taşımaz gemi.
Gel be arabanı, şu kenara bırak,
Yaramı iğneyle kaşıma emmi.

Yüzünde çizgiler bir ömür demek,
Boşa mı verildi bunca o emek?
Zormuş vefasızın kahrını çekmek,
Girer oldu her gün düşüme emmi.

Aza koydum almaz, çoğa dolmuyor,
Yâr gelip hâlimi bir gün sormuyor,
Çığlık atıyorum kimse duymuyor,
Zehirler katıldı aşıma emmi.

Pencereden el edip de çeken o,
Ateşi bağrıma gizli eken o,
Şimdi uzak durup boyun büken o,
Karlar yağdırdı şu kışıma emmi.

Senin terin kurur, benimki akar,
İçimdeki bu dert yüreğim yakar,
Turhal’ın köprüsü nereye bakar?
Baksan şu gözümün yaşına emmi.

Sen un taşırsın da ben ise âhı,
Bitmez bu sinemin bitmez eyvâhı,
Mîzan kurulsa da dertlerin şâhı,
Ağılar karıştı işime emmi.

Parayla ölçülmez gönlün yarası,
Alnımıza düşmüş dert kapkarası,
Gelse de ömrümün artık sırası,
Zeval verme sakın başıma emmi.

Yükümüz denk oldu, yolumuz bitti,
Ecelin haberi kapıma yetti,
𝘒𝘢𝘭𝘦𝘮𝘴𝘪𝘻 𝘚̧𝘢𝘪𝘳 hayale gitti,
Ağla bu garibin işine emmi.