Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

Özünde ölümü yadsırken
sonsuz dinlenceydi seni sevmek
ayrılığa mecalim yok
çöküveririm yokluğuna
bu deprem sadece aşkı yıkar
ve

Değişik nedenlerle paçallandı paçası tutuşmuşluğun
hadi bana bir sonuç söyle
en iknalı olanından şimdi
parçalanmaya ramak kala bütünleyelim dağılmışlığı

Sevdalı değil karasevdalı

Hadi gel
doğum tadında
ölümsüzlük lütfunda sun kendini.

Dokundukça;

Ruhum onunla beraber
O benden bihaber
Bir kadını ellerimle değil
aklımla sevecek modda kavrayacağım.
İşte öyle böyle bir zamanda
yerküre yüzünü bize dönecek

Gül(dü) dipsiz kuyuya attığım taş.
Gecenin tam ortası düş-tü! seni ikiye böldü.
Bir bölü- iki gerçek..
Zaman ve kıvam;
zamanında sen,kıvamında ben.

Seni belleğimde yaşatırken
gücün toprağa gitmekten alıkoymadı bencilliğini
öldü numaranı kayda aldılar nüfuz kütüğüne

40 yıldır öğüttüğünü sanıyorsun
elinin erdiği dilinin döndüğü kadar değirmen taşı çeneyi

Bu senin;
emekle ve emekte pişmiş olgunlaşmış iyiliğin-doğruluğun ve güzelliğin hayat
cansın sen
tekamül etmiş gelişimdeki aydın yüzün ve sözlerin

Işığın soyut olduğunu sananların

Otur şöyle yamacıma
börtü böcek
sevda değil kin taşır zulüm.

İmgeleriniz nefisti muhabbet kuşum
ben diyeyim buzdan dilim çözüldü

dört duvar arasında belirsiz silüetler sardı
bu akşam yılların yükünü
aklımda başladı firara itaatsizlik
umutların bitiminde doğdu
yeni hüzünler..''ayrılırken''

Dilersen;
Bir kenarda birikmiş
azıcık yaşanılmamışlığım var
istersen üleşirim.

Kışa girerken fikrinde