Halil Aydın Şiirleri - Şair Halil Aydın

KARABASAN
En derin uykularımda
Hayvan mı insan mı?
Tam belli değil,
Dokundu yanağıma
Birkaç kez yumuşakça,

KARA BULUTLAR
Kapkara bulutlar yüce dağların başında
Dans eder gibi süzülen, içi gözyaşları gibi
Su tanecikleri dolu kara, kara bulutlar
Yüce dağların tepesine çöreklenmiş
O dağların heybeti kara bulutlar

İNCİTMEYİN İNSANLARI
Bu topraklar acılı toraklardır
Uğrunda binlerce vatan evladı
Şehitlerimiz yatar
Kanla sulanmıştır
Anaların gözyaşları ile ıslanmıştır

İNSANLIK KALMADI
İnsanlık kayboldu, manalarından
Canavar doğurdu arsız analar
Malı mülkü tahrip etti deli danalar
Hak hukuk kalmadı arıyor insanlar

AŞIK VEYSEL'E
ZORUMA GİDİYOR

Veysel baba,
Dost dost diye sarıldığım
En sadık yarim diye bağlandığım,

ATEŞLERDE YANASIN
Ormanları yaktın ya, sende yanasın
Nefesimi benden aldın ya
Sende ömrün boyuna boğulur gibi yaşayasın
İnşallah koranaysa yakalanırsın
Ey vefasız ateşlerde yanasın

AYAK İZİ
Bir hasrettir kopar içinde
Dolanır durursun doğduğun köyünde
Gezer durursun iç bostan, köyün içinde
Hatıralar serilir gözler önüne

AYAK İZİ-2
Bir hasrettir kopar içinde
Dolanır durursun doğduğun köyünde
Gezer durursun iç bostan, köyün içinde
Hatıralar serilir gözler önüne
Analar bacılar aklına düşer

AYDINLANACAK
Yirminci yüz yılda zifiri karanlıklar yaşadık
Anaların gözyaşlarını, dizlerini döğdüğünü gördük

Boş tasalar, körü körüne biat eden profesörler
Hakikatten akıldan uzak dış suçlamalar duyduk

AYRI, AYRI DURUYOR
İki dere bir arada gönül dağı
Karla boran, yağmur fırtına her yanı
Kader kısmet atmış gurbet ellere
Baba dede yurdundan ayrı, ayrı duruyor.