KÖYÜMDE BAHAR-2
Bu sabah erken kalk
Şöyle bir dolan harmanlı dereyi
Koyun kuzular harmanlarda
Koşuyorlar oğlaklar yeşil çimenlerde
İnekler çıkmış ahırdan, yavrusu yanında
KÖYÜM GEZERKEN
Acıyla geçtiğim yollardan geçiyorum
İzlerine rastlıyorum acı ile bıraktıklarıma
Düz meşe, samanlıkların arkasından geçiyorum
O geçtiğim yollarda çekilmişti acıların fitili
Acılar savurmuştu bizi dört bir yana
KÖYÜMÜ GÖRDÜM
Özledim de hele gideyim dedim köyüme
Toprağına ekilen tohumu, sabanı, tabanı
Mandası, öküzü, boyunduruğu, zevlesi, değişmiş
Kağnı arabası gıcırdardı çatakta, yaylamızda
KOYUN, KOYUNKEN
Çok yıllar önce
Bir köy varmış; çok uzaklarda
Fakir mi, fakirmiş
Toprakları sarp, kayalıkmış
Yamaçlardan akan seller
KOYUNLAR VE KUZULARI
Koyunlar çiçekli bayırlara
Düz ovadaki taze yeşil otlara
Bayılırlar.
Süt birikince memelerinde
Özler taze kuzularını
KÜÇÜCÜK
Küçücük daha
Onun da bir dünyası,
Onun da bir anlayışı,
Onun da bir sezgisi
Onun da bir sevgisi,
KÜLLENEN YARALAR
İçimde yaralar küllendi derken
Yanar da yanar için, için
Alevlenir birden
Yakar da yakar içimi yeniden
Doğduğum topraklara
Gitmek düştü aklıma
İçimde küllenmişti
Eski yaralar
Tekrar alevlenip
Acep için, için
KUMRU YAVRUSU
Bir kumru yavrusu cam kenarında
Gagasını uzatarak anasını bekliyor
Üşümüş, acıkmış gagasını uzatıyor
Tüyleri yeni çıkıyor çırpınarak kendine geliyor
Kendi sevgi anlayışımın derinliklerinden
KUZUM, KUZUM
Yaşamın içinde dertler saklıydı
Üzüntüyü, kaygıyı sen unutturdun
Mart ayının öğle vakti sanki cennet bağından
İlkbaharın renk ren çiçekleri açmış gibi
Dünyaya hoş geldin kuzum, kuzum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!