Halil Aydın Şiirleri - Şair Halil Aydın

ÇOCUKKEN
Çocukken her yer çok soğuktu üşürdüm
Güneşli yerlere otururdum
Güneşten çok sıcaktı kalbim.
Ağlayan bir çocuk görsem bende ağlardım,
Büyüdüm çok acı çektim

ÇOCUKLAR
Çocuklar güneşi tutabilmek
İçin tepelere doğru koştular
Ellerini uzattılar tutular
Kâğıttan kayıklar yaptılar
Çaylara attılar

ÇOCUKLAR SİZ AĞLAMAYIN
Bu analar, bu babalar bu kardeşler
Çok acı çektiler, çok gözyaşı döktüler
Çok eziyet çektiler, yürekleri sızladı
Başları ağrıdı, endişeleri çoğaldı
Bari bundan sonra çocuklar

ÇOCUKLUK AŞKI
Çocukluk aşkı en temiz aşktır
Gönüllere kazınır
Yıllar geçse de aradan
Yıllardan sonra karşılaşırsan
Yüreğini en derinden sızlatır

ÇOK ESKİDEN
Eskiden avluda
Şen şakrak gülüşürdük
bazen yuvarlanırdık
bazen düşerdim, ellerim dizlerim kanardı
Hani sen de düştüğümü görüp ürkek

DAĞLAR
Rüzgârlar kopar dağların tepesinden
Önünde köpürür, şahlanır ağaçlar
Bir ucu Allah da, bir ucu sende
Başlıyor serüvenlerin en korkuncu
Ey! Gökyüzüne doğru yürüyen yeryüzü

DARGINIM
Dargınım hayat sana
Elimizdeki avucumuzdaki birikimleri
Almak için çevrilen hile ve çevrilen dolaplara
Dargınım.
Sevdiklerimizi alıp götüren bunca eleme

DOĞARKEN AĞLADI İNSAN
Çocuklar doğarken niçin çığlık atar
Başka bir dünyadan geldiği için ağlar
Sular taştan taşa çarparken ağlar
Neden hiç düşünüm sordun mu?

DOĞA UYANIRKEN
Masmavi gökyüzü ışıl, ışıl yıldızlar
Sıra, sıra dağlar uzanırlar
Eteğinde yemyeşil otlar çeşitli çiçekler
Yamaçlarında koyun kuzular otlarlar

DOĞURUSUNU YAZMAK
Bazen öyle anlar olur ki,
Söz dilinin ucuna gelir konuşamasın
Boğasında düğümlenir, anlatamasanız
İçinizde çığlıklar kopar
İçin içine sığmaz susarsınız