Dağ vurup
Gölge savurduk
Hüznün ağdığı
Hersli vadilerde
Yalaza ökümen ruhumuz
Yanmaya hep nazırdı
Ebedî şimdilerin yarınları gibiydik
Sonsuzduk lakin hep yarındık.
Acaba neresindeydik zamanın?
Kaçı gösteriyor Müjgan saatin ?
Bodrum mutfaklarından feryat ederken sahanlar
Biliyorum
Rutubetli ruhları hizmetçilerin
Sokakların sefil kıyıları boyunca
Alçak girişlerde umutsuzca filizleniyor
Pürüzlerini yok etmiş bir köydeyim
Sabah oluyor
Kasketini dizine takmış bir adam ,
Oturuyor .
İnanmış elleri başının üstünde.
Adımlarında çiy taneleri sayıyorum...
Şimdi bir rüzgâr eser
Karıncalar soluklanır dizlerinde
Ertelenmiş bir tebessüm
Kopar inceldiği yerden saçlarının
Saçların ki hürriyetin ökseleridir
Dolanır karıncanın vehmine
Yerkürenin sonsuz Bazarovları arasında
kaybolmuştum.
Yahut kayıp doğmuştum.
Sonsuz karanlık masama tünemişti
Ay ışığı sayısız vedalarımın turnusoluydu
Giden apaçık bendim.
Sensizlik bembeyaz bir ormanda
Apaçık koşturan
Yılkı bir kula kadar çaresiz.
Bir çam uçsuz ovaya;
Cesur, itidalli.
Bir gölgenin elçisi bu
Bir sığla ağacı düşün
Yaprakları utancından kızarmış olsun.
Utancından ama
Öyle sonbahar falan geldi diye değil,
Bildiğin nisan ayının ortasında kızarmış
Utancından.
Ne beşerden nasibini almamış dünyevi kaderim
Ne de lahzaların nefretinde eriyen sevda
Tesiri yok hiçbirinin
Ben ki
Kimsesizlerin kurtarılmış zevahirlerine geçit vermedim
Söylediğim ne varsa dünden
Bir öğüt
Yahut bir övgü kendime
Hiçbiri bu şiire ilham olmadı.
Geçmişime haslet
Çaylak yaşlardan nasiplenmek ümidiyle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!