Hal-i Aşk Şiiri - Dr Yusuf Polat

Gözünün feri düştü, sinemde kor ateş oldu,
Bakışındaki mana gönlüme hicran yurdu
Ne gerçek ne hayal, bilmem bu ne hâl-i aşk
Her gördüğüm rüya, senin ile yol aldı durdu.

Sözün bin şifa idi, gülüşün sonsuz rahmet,
Lâkin o rahmet bile gönlüme bin bir hasret
Bastığın toprak, aşkın için sırrını ele verdi,
Bana kalan ise her izde küçülen bir saadet.

Muradım; sensin diye düştüm gam çölüne,
Halis niyetim karıştı çoktan aşkın küllüne.
Bu fani ömürde her nefesim sana muhtaç,
Yazılmışım hiç bilmeden bülbülün kaderine.

Sükûtun bir fermandır, bakışın bir kıyamet,
Gül yüzün gönül yarama inen son kıyamet.
Seni güldüren âlem bana zindan olurken,
Sensizlik içinde büyür, benim aşkım nihayet.

Hayranlık değil bu, bir yanışın közden adıdır,
Gönül dediğin yer aşkın sonsuz mezarıdır.
Seni gördükçe ben kendimden eksilsem de,
Aşk dediğin sır, yoklukta kendini bulabilmektir.