Hakim Beg Şiiri - Süleyman Özgüven

Hakim Beg

Hâkimler kalemimi kırsa da,
Bilmem kaç yıl hapis, kaç müebbet verseler,
Yağlı urganla assalar bile,
Davamdan vazgeçmem,
Sayın hâkim beg...

Ben sizden değil,
Asıl hâkim olan Allah’tan korkarım.
Bin kez olsa, yine yaparım;
Hem de hiç gözümü kırpmadan.

Gencecik bir kızın
Hayatını söndürdüler, hâkim beg.
Hiçbir suçu yokken...
Onu nasıl büyüttüğümü
Bilir misiniz?

Yemedim, yedirdim;
Giymedim, giydirdim.
Bu hayattaki tek evladımdı o,
Yaşama sevincimdi.

Sahi, hâkim beg,
Sizin çoluk çocuğunuz yok mu?
Sizin evladınıza aynısını yapsalar,
Siz sessiz kalır mıydınız?

Döve döve öldürmüş
Bu sarhoş, kızımı, hâkim beg.
Ben onu ak gelinlikle uğurladım,
Bu adama, hâkim beg...

Bana kızıl kanlar içinde teslim etti,
Ben de onu kızıl kana buladım.

Cezası ne ise,
Hiç çekinmeden verin, hâkim beg.
Suçum ne ise söyleyin.

Ak gelinlikle uğurladığım kızımı,
Ak kefenle teslim aldım.

İster kurşuna dizin,
İsterseniz asın...

Hiç çekinmeden söyleyin, hâkim beg,
Suçum ne ise.

Yirmi üç yaşındaydı, hâkim beg,
Yirmi üç yaşında...

Hayatının baharında
Soldurdular gonca gülümü.

Ah kuzum, ah Zeyneb’im, ah yavrum...
Ben sensizliğe nasıl dayanacağım?

Şimdi sıra sizde, Hiç çekinmeden söyleyin, hâkim beg,
Suçum ne ise...
Ben cezama razıyım.
Tek bir arzum var:
Kızımın kabrini susuz komayın...
çiçekler açsın hep üzerinde. Şimdi isterseniz asın, hâkim beg.