Hakikatin Uyanışı Şiiri - Muhammed Bozbey

Hikaye: Gürültünün şehri boğduğu, herkesin bir telaş içinde ordan oraya koşuşturduğu sıradan bir akşamüstüydü. İnsanlar, kulağına yapışmış telefonlar ve zihinlerini dolduran dünyalık kaygılarla yan yana yürüyor, fakat birbirlerini görmüyorlardı. İşitme Eşiği Dedikleri O Görünmez Duvar, kent insanının üzerine çökmüş devasa bir örtü gibiydi. Sokağın en tenha köşesindeki eski bir sahaf dükkanında, ahşap tezgahın üzerinde yıpranmış bir kitap duruyordu: Nuh’un Sahnesi. Dükkana giren çıkan onlarca kişi, kitabın yanından öylece geçip gitti. Kimi fiyatını sordu, kimi kapağının tozunu alıp bıraktı; hiçbiri üzerindeki satırları gerçekten okumadı. Derken, hayatın keşmekeşinden yorulup içindeki sesin peşine düşen genç bir adam içeri girdi. Tezgahtaki kitaba yaklaştı. Satırları okumaya başladığı an, sokağın uğultusu yavaşça çekildi; yerini derin ve mutlak bir sessizliğe bıraktı. Yazılanlar basit birer kelime değil, hakikatin kendisiydi. Kalbindeki ağır yük hafifledi, zihnini örten sis bulutu dağıldı. Genç adam, o an bir "uyanış" yaşadı. Gözleri tevhidin ve birliğin idrakiyle aralandığında, sahaftan dışarı adım attı. Sokaktaki insanlar hâlâ aynı hengamenin içinde çırpınıyordu; kulakları dünyanın gürültüsüyle tıkanmıştı. Genç adam, yanından geçen bir dostunun omzuna dokundu, gözlerinin içine baktı ve derin bir tebessümle fısıldadı: — "Uyanme vaktidir..." O tek bir dokunuş, tek bir samimi bakış, bir başka kalbin daha gözünü araladı. Derin bir uykudan uyananlar, uyuyanların kulağındaki dünyalık engelini birer birer kaldırmaya başladı. Gerçekle hülya arasında sürüp giden o büyük sahnede, hakikatin sesi nihayet gürültüyü bastırdı.