Okulumun önü yangın yeri şimdi
bir zamanlar güneşi istemezdik
yalnız bir adam
ve tabiiki bir kadın
no’lur artık tutun ellerinizi
bir çocuk bekliyor gelecekte
- Akdoğan Rodop’un Değerli Anısına-
Acının giysilerini topladım yerden
mahzun bir çocuk yüzüydü ölüm
nasılsın diyemeden bir kez daha
hoş geldin çocuğum
Seni gördüm dün gece penceremde
ne güzeldin
kıvrak bir melodiydi kulakları yalayan
ne güzeldi
sanki bir ok yaydan çıkmış da
hedefini arıyormuş
Hey! yoksulluğumun küçük krallığı
geride bıraktığım yalnızlık
ay ışımakta doğudan
batıdan gelmekte dostlar!
bakışın, sessizliğin
seviyorum seni kömür gözlüm
bana tomurcuklarını saçarak gel
bana en güzel giysini giyerek
süslen de gel
gülüşünü anımsat bir kez daha
Bir avuç kül ve ıslanmış toprak
vardı ellerinde
saat geceyarısını geçince
üçgen mi yoksa daire miydi
çizdikleri gökyüzüne
saklambaç oynayan çocukların
bırakıyorum kendimi boşluğa
salınarak ucundan yaşamın
meraktandır güzelim bu ilgi
sana ve yaşama
ve nasıl ki bir güvercin
Turuncu papatyalarla çevrilmiş
bir bahçeye koşar adımlarla
giriyorum
geçmişte yaptığım ne varsa
şaşırıyorum hepsine şimdilerde
üstelik sigarayı bırakmayı bile düşünüyorum!
sevince doğruluyor sabah
elimde kalem
dilimde türküler
aydınlık fikirler gibi
gönlüm ise tam bir panayır
güvercinlere soruyorum
- Bizden geçti, dedi
Koca Adam
Artık yapamayız
Yalnızız, çaresisiz dedi
Ve ekledi:
- Umutsusuz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!