Hakan Özüçelenk Şiirleri - Şair Hakan Öz ...

Hayatın ışıkları söndü artık yalnızım.
Ruhum karardı anneme hasret kaldım.
Acı içinde anamı toprağa saldım.
Sen gittin ama sana doyamadım.

Korktuğum kabus başıma geldi.

Bu bayram daha tatsız.
El öpecek yok, anlamsız.
Bir sonraki bayram hayırsız.
Çünkü annesiz kaldım, yalnız.

Bayramın şekeri eridi.

Artık yok hayatımın rengi soluk.
Sensiz yaşamın havası soğuk.
Hep varlığınla mutlu olduk.
Birden kendimizi anasız bulduk.

Sevilmenin kesintisiz kaynağı anne.

Şimdi Dünya çığlık,çığlık.
Ölüm,kan,nefret,karışık.
Adem elmadan aldı ısırık.
İndik olduk düşman fasık.

İnsan insan değil.

Eski dostlar ile toplandık yine.
Ama bu kez üzüldük gelmeyene.
Mazereti olanlar vardı gene.
En kötüsü ölmek bahane.

Selam, Izmir Şemikler eski sakinlerine.

Her kasım , yasım, ağıtım.
Bu şiirimle sevgimi dağıttım.
Şükür edip, yattım kalktım .
Atatürk vefasıyla, yaşadım.

On beş yılda kırk altı fabrika.

Dünyanın terazisi bozuk.
Şeytan ağır basıyor.

Savaş,katliam,yokluk.
İblis içimizde yaşıyor.

Anılarımız yavaş yavaş ölüyor.
Bellek gittikçe daha az şahitli.

Yaşadıklarımız sır oluyor.
Anılar belleklerde kilitli.

O gece bana verdiğin mesajı bilemedim.
Bugün Yasemini gördüm deyip bağırdığında.
Ne bileyim onun senin için gelmiyor. dediğini.
Anlamadım, bilseydim hayır! yalan! derdim.

Çünkü artık senin için okul yolundayım.

Bekliyorum dönmeni.
Bir daha sevmeni.
Kin ve nefreti bitir meni.
Aşkımız buna layık değil.

Bekliyorum sevgilim.