Hakan Avcier Şiirleri - Şair Hakan Avcier

Rewin hemun çun, ezbe ré mame,
Baran çu, ezbe aw mame,
Sebramın çu, ezbe te mame,
Temburamın çu, ezbe stran mame,
Zeman çu, ezbe ewin mame,
Ewinamin çu, ezbe dem mame,

Bütün yorgunluğunu alırım bu şehrin,
Güneş zavalini yitirmişken.
Bambaşka biri olurum ,
Ömür defterinden bir yaprak düşerken .
Kopuk hayallerim, kırılmış camlar gibi batıyor ciğerime .

İlmi talep edenin özünde yoktur ihanet,
Gaipten sesler gelsede, kıldığın namazda yoksa basiret
Dünya senin olsada boştur ..
Özünde kalmadıysa hakkaniyet
Hiçbir şiar buna olamaz kefaret ..

Emeğe ve alın terine bulaşımış helal ekmek gibidir, Lelalinden sevda...

Bir yalnızlık hikayesi taşır bütün kavuşmalar.
Belki de en zoru yeniden başlamaktır hayata.

Heybesi delik bir yolcu gibidir insan ;

KIRGINIM

Ey yaralı kalem
Neden mürekkebin yerine kan damlıyor
Baktıkça yüzüme manasız bir matem bürüyor
Belkide son haykırışları yazarsın....

Bir çorak toprak düşün sevdiğim,
Yıllardır bir damla yağmur değmemiş.
Bir yürek düşün sevdiğim,
Yıllardır bir damla sevgi değmemiş.
Bir çift göz düşün sevdiğim,
Yıllardır yollara bakarak usanmış yorgun ve baygın.

Bizim buralarda sevdalar hep hasretlik çeker, yarım kalır.
Bir mendil taşırlar sevgililer yüreklerinde.
Ayrılık kokan, hep özlem kokan....
Bir yanı gurbettir mendilimin, bir yanı gözyaşı Kokladıkça yare götürür, anlar beni mendiluimin nakışı.
Tatmayan bilmez bu acı aşı,
Az bile kalır yanımda sabır taşı

Kaç zemheri gördü ömrüm

Kaç bahar geçirdi gülüm

Ne hazanlar dinlerim ne ayrılıklar

Birbiriyle yozlaşmış iki çarpık kelime,

Seni sevmek,

Sana seni seviyorum demek.