Hak ettim ben Şiiri - Mustafa Çeker

Sen istersen elindekilerle mutlu ol
Bir avuç sıcaklıkla yetin
Kırık bir fincan çay gibi sarıl o anılarına
Unutmaya çalış içindeki o dipsiz boşluğu
Ben burada yüreğimin en karanlık köşesinde
Yalnızlığın buz gibi kuyusunda
Diz çökmüş halde haykırıyorum
Hak ettiklerimi istiyorum
Yıllar boyu döktüğüm göz yaşlarımı toparladım birer birer.
Bir Okyanus yaptım içimde
Fırtınalı dalgalar senin adınla vurdu sahile
Her sabah umutla açan çiçekleri
Akşam ezanında içime gömdüm
Sen bir bakışınla geçtin hayatımdan
Ben o bakışın gölgesinde yıllarca kök saldım
Tıpkı kurumaya yüz tutmuş bir ağaç gibi
Hak ettim ben
Ama sadece bir öpücüğü değil
Ruhumun derinliklerine işleyen o yangını
Sadece bir söz değil
Ömür boyu süren fırtınalara meydan okuyan yemini
Sadece bir dokunuş değil
Karanlık gecelerde titreyen ellerimi sımsıkı tutan
Kalbimin ritmine ayak uyduran o sıcaklığı
Hak ettim ben
Yağmur altında ıslanan saçlarını kurulamayı
Göz yaşlarını avuçlarımla toparlamayı
En derin acımda, yanımda olduğunu hissetmeyi
Hak ettim
Sabah uyanınca ilk gülümsemenin bana ait olmasını.
Gece yıldızlara bakarken adımı fısıldamanı
Ve nasılsın sorusunun ardında gerçek merakı
Ama sen, elindekilerle yetindin
Yarım bir hikâye kırık bir vazo gibi
Unutulan sözler,silinen fotoğraflar
Ve zamanla solan hatıralarla
Ben her parçamı sana verdim
Kalbimi parçalara ayırdım
Kanayan her parçayı senin adınla sardım
Sen aldın bir süre tuttun, sonrada yeter dedin
Sessizce iz bırakmadan kayboldun
Şimdi geceler uzuyor içimde
Bir hançer gibi saplanıyor
Sabah kalkıyorum,aynada kendimi tanıyamıyorum artık.
Gözlerimdeki o eski ışık söndü
Yerine derin bir hüzün yerleşti
Bir nehir gibi akıyor damarlarımda
Hak ettiklerimi istiyorum
Bir aşk,ki dağları yerinden oynatsın
Sadakatki zamanı dize getirsin
O huzur ki içimdeki yangını küle çevirsin
Bir elki düştüğümde kaldırsın
Bir ses,ki buradayım desin
Ve o kalp,ki benimkiyle aynı ritimde atsın
Belki bir gün, sen o küçük mutlulugunla
Bahçende çiçek sularken
Ben hak ettiğim o büyük yarayı saracagım
Ama şimdilik acı büyüyor
Bir çığ gibi yuvarlanıyor içimde
Bir yangın gibi sarıyor her yanımı
Bir sonsuz hüzün gibi kaplıyor her şeyi
Her adımda kan izlerim kalıyor geride
Her nefeste seni hatırlıyorum
Her kalp atışında bir parça daha kırılıyor
Yinede yürüyorum karanlığın ortasında
Işığı kendi ellerimle yakmaya çalışarak
Çünkü inanıyorum,hak ettiğim o güzel son
Bir yerlerde, belki yaralı,belki yorgun beni bekliyor
O gün geldiğinde göz yaşlarım bitecek nihayet
Sadece derin bir sessizlik kalacak
Sen istersen elindekilerle mutlu ol
Ben bu uzun yolda her acıyla yoğrularak
göz yaşlarım la güçlenerek
Hak ettiklerime doğru yürüyecegim.....