Güz Şiiri - Kasım Kobakçı

Güz mevsimi ulaşınca, bulutlar ağlar,
Serin rüzgar esiyorken, yürekler dağlar,
Aranmayan menzillere, göçtü insanlık,
Sararan yapraklar ile, dereler çağlar.
*
Van diyarı üzerinde, ince sis tüter,
Yüce dağlar tepesinde, baykuşlar öter,
Doğa, bütün neşesini unuttu bugün,
Düşmüş dalın ömrü bitti, ölümden beter.
*
Gece çöküp yorgun düştü, karanlık şehir,
Gözyaşıyla yoğruluyor, bulanık nehir,
Toplumdaki büyük coşku, derinden biter,
Yaşamaya heves yoktur, içildi zehir.
*
Soğuk hava kaplamıştır, göğün yüzünü,
Donmuş toprak, unutacak yazın süsünü,
Masum halklar eve dönmüş, bekler baharı,
Kimse tutup söyleyemez, sevgi sözünü.