Güven Sen Yaradana Şiiri - Kasım Kobakçı

Bahar gelir sanırsın, toprak örter bir nakış,
Güvenme sen toprağa, döner fani bir yalan.
Rüzgar eser silinir, birden bastırır buz kış,
Söner bütün ateşler, kalmaz dünyada kalan.
*
Tohum düşer yeşerir, sanma sonsuza gider,
Sararır yaprakları, bir gün erkenden biter,
O yemyeşil bahçeler, rüya misali yiter,
Güvenme sen toprağa, odur derdini salan.
*
Kuraklık vurur birden, çatlak toprak su vermez,
En güvendiğin ova, sana kucağın sermez,
Umut ektiğin yerler, beklediğine ermez,
Güvenme sen toprağa, olur ömrünü çalan.
*
Karlar eriyip akar, sular bulanır derin,
Güneş yakar kavurur, kalmaz rüzgarı serin,
Kayar altından elbet, sağlam bastığın yerin,
Güvenme sen toprağa, aldanır ona kanan.
*
Ağaçlar gövdesinden, kırılıp çürür durur,
Nehirler yatağını, kaybeder suyu kurur,
Zaman acımasızdır, her şeye sille vurur,
Güven sen Yaradana, Odur tek gerçek olan.