Gurbet Ve Hüsran

GURBET VE HÜSRAN
​Ağustos ayında karlar yağdırdılar,
Şu fâni dünyada canlar yaktılar yâr.
Gözümden sel gibi yaşlar akıttılar,
Kulun feryadını duymaz oldu onlar.
​⚜️
​Yoruldum dünyanın boş şu davasından,
Vazgeçtim ekmekten hem de havasından.
Kuşlar bile göçer kendi yuvasından,
Mesken mi eyledim gurbet ellerini?
​⚜️
​Gençlik bir kuş idi uçtu elimizden,
Kimse anlamadı garip dilimizden.
Ayrı düştüm dosttan güzel ilimizden,
Gurbet eller sardı dertli yanımızı.
​⚜️
​Sadakat beklerken hüsranla avundum,
Ateşler içinde sessizce kavruldum.
Kendi küllerimle savrulup durdum da,
Kimseler duymadı feryat figanımı.
​⚜️
​Yiğit olan derdi sineye saklarmış,
Günü gelir elbet saçlar da ağarmış.
Bizleri de bir gün sarar kara toprak,
Hakka varınca bak buluruz gülümüz.
​Gülhatun ruhundan şiirler