Gurbet Akşamları Şiiri - Sevim Ela

Gurbette akşamlar bir başka çöker,
Hüznü katlar omuzlarina yükler insanın.
Işıkları yanarken bu yabancı şehrin,
İçimde bir çocuk sessiz sessiz ağlar.

Ne diller tanıdıktir burda ne yüzler,
Herkes kendi telaşında kendi yolunda,
Benim aklımda hep o bizim köyler,
Birde dostların sıcaklığı Anadoluda.

Bir gün elbet bitecek bu gurbet
Yollar benim memleketime çıkacak yeniden.
O güne kadar yüreğimde beslediğim kuşlar,
Sılaya doğru, özgürce kanat çırpacaklar.
Sevim ela