Güray Gökkaya Şiirleri - Şair Güray Gökkaya

Bir kentin kalabalık meydanında bulmalıyım belki de seni
Ve tenha gözlerinde kaybolmalıyım kim bilir
Şiir yazmalıyım belki kulak verirsin diye
Ya da sen henüz yazmadığım cümlem olmalısın
Seni yazdığım şiirin tam ortasına düşmelisin
Öylece birdenbire..

Her şey kararında güzel
Ne eksik ne fazla
Saygı,sevgi,muhabbette öyle
Bir çiçeğe bir avuç toprak
Karanlığa yolunu görecek kadar ışık
Dostluğa hakettigi kadar vefa

Eskiden genç kızlar sadelikleriyle bile sevdikleri delikanlılara yüreklerini yoklatırlardı
Şimdiki kızlar erkeklere cilveyle ceplerini yoklatıyor...
Delikanlılar da sevdikleri kızlara aşkla topladığı çiçekleri koklatırlardı
Erkeklerse şimdi her kadına koklattığı tenlerini aşk diye koklatıyor...
Hey yavrum hey...
Güray Gökkaya

Ne kadar sevmesem de hatalarımı
Yine de yeni yeni hatalar yapabileceğimi hep aklıma sokuyor...
Doğrularımda var elbette ve yaptığım her doğruyu da çok seviyorum
Ama onlar da sanki bir daha hata yapmayacakmışım gibi kulağıma fısıldıyor...
Hatalarımdan sonra gelen doğrularımın belki hepsini hatırlamıyorum
Ama doğrularıma güvenip yaptığım hatalar var ya

O kadar iyileşirsin diyenler oldu da
Ben sözlerine hiç inanmadım..
Ve gerçekten inanılacak bir şey olmadığını da iyileşince anladım...
Ya şimdi...
Hissizlikten de iyileşebilir mi insan...?
Herkes söylemese de olur

Git artık...
Zamanlı zamansız gözlerimin içinde şarkılar söyleyip durma
Olur olmaz gülüşlerinle de yok yere yüreğimi ısıtma
Gelmeyeceksin...
İstemiyorum aklıma her gelişinde yüzümde bıraktığın gülümsememi
Sende kalsın al götür kulaklarımdaki sesini

Gidenlerin dönesi
Hüzünlerin gidesi
Verilen çabaların yetesi
Güzel günlerin de gelesi yok
Tamam kaderin ve nasibin ötesi yok eyvallah da
İçimizdeki umutların neden bitesi yok...

Dokunmuyor bir şiir bile yüreğime
İnan senin sevgiyle dokunduğun kadar...
Ve okunmuyor hiçbir kadın yüreğimde
Sana yazdığım iki satır şiir kadar...
Güray Gökkaya

Etrafına bak
Düşün önce...
İnsanın ne kadar değerli olduğunu görebilirsin düşününce...
Ve düş önce...
Sonra bak etrafına
İnsanın ne kadar değersiz olduğunu anlayabilirsin düşünce...

İnsanın ömrü tezgahta dokunan kilim gibidir...
Dokuyansa biraz hayat biraz da insandır
Emeği,ipliği,deseni hayatın içindedir
Ayrı renklerde insanlar tanır,
Deseni farklı mevsimler görür,
İlmek ilmek içiçe geçmiş yollarda yürürsün