Güneşten Uzakta Şiiri - Ali Can Atalay

Belki bir baba, belki de yetimin birisin;
Ekmek için karaya bulanmış, yeraltının erisin.
Yorgun yılların iziyle, yüzüne sinen bir isin;
Karanlıkla yoğrulmuş alnındaki terisin.

Kırık lambaların altında, bölünürken uykuların;
Sessizliğe karışır kömür karası yankıların.
Karşılığı olur mu özlemle geçen bir anın?
Umudu saklarsın avucunda, nefesiyle yarının.

Geceyi avucunda tutan, siyaha boyanmış bir elin;
Bir bahar şarkısı gibi, yüreğinde vuslatı yelin.
Düşlerin bile kömür koktuğu bu sessiz yerin;
Ömre bedel öyküsü, emeğe adanmış bi’yemin.

Alnındaki teriyle taş kesilmiş yorgun bileği,
Bir ekmek uğruna çarpar emekçinin yüreği.
Her vuruşta yarınlara, umut taşır küreği;
Hasretle bilenmiş taştan, mağrur evinin direği.

Belki bir gün güneş doğar, karanlığın ocağına;
Gece çekilip usul usul, sığınır uçsuz bucağına.
Evladının gülüşü düşünce, yeraltının kor sıcağına;
Yorgun yüreğin ulaşır, sabahın şefkatli kucağına.