Güneşim ol, al cennetine Şiiri - Hatice Ak

yürürken bir başımıza sessiz kaldırımlarda
yağmur damlaları okşasın saçlarımızı
su birikmiş çukurların üzerinden atlarken
seyret... tepeden tırnağa süzülen
umutlarımızı.

ben şemsiye almamış olayım yanıma
sen fısılda sessizce;
yanaklarıma düşen damlaları kıskanıp sor:
"ıslanmışsın... sığınmak ister misin?"

sonra havadan sudan konuşalım biraz
sor bana; "işin neydi bu havada?"
beni nasıl, ne zaman fark ettin ki?
değil miydin o kalın perdenin ardında?

bak, kapandı hava yine; kar yağacak galiba
karanlık içimi burksa da ne gam, sen varsın ya...
dünyamı aydınlatan, içimi ısıtan varlığınla
tut elimi; sımsıkı, kopmamacasına.
güneşim ol, al cennetine
aydınlat ömrümü
sıcaklığın, sevgin ve şefkatinle