Tutki gecedir
Elim eline,
Tenim tenine değmiştir…
Bir olup üşümüş
Çoğul olup kavrulmuş
Kedere düşmüşüz
27-Mayıs-2005
Gözüm, sözüm üzerinde kalır
Nedir oynanan bu oyun
Her teklif bir umut
Bekleyiş ızdırap
Zana’lamalardan
Toplama perdelerle kapamış
Evin camlarını
Biri bizim eski evden.
Kimseler görmesin diye.
Kocaman yüreğini
Yüreğimde keder.
En beter günler yaşanır böyle yaza dönük göç mevsimlerinde
Bilirsin...
Ömrüm yaralı ve yine tüm göçler sana
Ayrılıklar
sessiz
Sürekli mutsuz insan maskesini, takmış suratına
Bazen yorulup el değiştirirken
Tutmak için maskeyi
Görebiliriz gerçek yüzünü
Acaba kessek mi ellerini (?)
Sonsuza dek görmek için güleç yüzünü...
Ben gözlerin olmadan neylerim, neylerim
Dünyanın kalanını...
Ya kırmızı karanfilleri neylerim...
Gözlerin gözlerime değmediğinde...
Nasılda şımarık şu karşıdaki
Kadın:
Hani bej paltolu olan.
Beyaz eşarbı anlatır bana
Bileğindeki halhalı cabası
Güzel desem
Oktay’a
Daha gün bitmeden,
Şair kuytuya çekilip ağlamadan
Hüzün’den bana düşen payımı aldım
Yine sıra beklemeden, ilkten
Bir ben miyim geçmişi düşleyen
Düşlerini geçmişle süsleyen
Ölümü düşleyip
Düşünü yaşa(ya) mıyan...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!