Günaydın yarın Şiiri - Hatice Ak

bir resim çizmeliyim önce
rüzgâra karşı kanat çırpan kuşlar
beton bloklardan kurtulmaya can atan
yağmur damlaları
ve parmaklıklar arasından firar eden yasemin dalları
günaydın yarın…

yüksek katlardan kaldırımlara düşen sağır ses,
çöp karıştıran kedilerin keskin öfkesi,
beton çatlaklarında diş bileyen çekirgeler
ve bu karmaşanın ortasında,
henüz kirlenmemiş çocuk gülüşüyle
günaydın yarın…

heybetli toroslar’ın uykusundan uyanıp
şehre inen ilk serinlikte tellere takılan
taklacı güvercin gibi; tozu toprağı silkeleyip gel
cebinde bir tutam güneş,
dilinde yarım kalan ninnilerle
toprağın ve çiçeğin kazandığı sabahlara
günaydın yarın…

ve sonra;
eşikte bekleyen o mahcup reyhan...
dokunsan kıyametler koparacak kokusu,
dokunmasan saksısında uykulu
betonun soğuk nefesi değil
reyhanın o kadim şifası dolsun içeri
günaydın yarın…

hani o çocukluk bahçelerimizden kalma
hani o 50-60 yıl öncesinden gelen
hiç kirlenmeyen mor menekşeler
günaydın yarın...

7 Mayıs 2026/Hatice Ak