Gülüyor Bebeler Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğru sanıp inandığım sözlere,
Baktığım o masum gülen yüzlere,
Sanki ateş düşmüş ıssız çöllere,
Kan ağlayan şu kurak derelere.
*
Karanlık çökünce sessiz odama,
Gözyaşım karıştı akan ırmağa,
Kuşların türküsü küsmüş şafağa,
Yavrular yürüyor sonsuz uzağa.
*
Zorlu yokuşlarda dökülen terin,
Maziye dalınca sızlar yüreğin,
Sızısı büyüktür derin yarenin,
Umudu yeşerir solgun çiçeğin.
*
Okyanus üstünde kayık misali,
Bırakmaz yakanı hüznün vebali,
Kuş olup uçuyor şenlik ahvali,
Büyüyen çocuklar evin cemali.
*
Fidanlar ektik biz karlı dağlara,
Meyveler tutunsun ince dallara,
Aydınlık götürsün bütün yollara,
Kuzular koşarak varsın bahara.
*
Rüzgarlar esince üşür tenimiz,
Titrer korkusuyla yorgun elimiz,
Bağlanır düğümlü kalır dilimiz,
Onlara fedadır kendi canımız.
*
Yarınlar güzeldir umut oldukça,
Karanfil kokulu rüzgar doldukça,
O güneşli ufuklar aydınlandıkça,
Gülüyor bebeler oyun kurdukça.