Gülüşünle Tut Beni Şiiri - Seyrani Göl

Düşecek gibiyim.
Bir uçurumun kenarından değil belki,
ama içimde bir yer durmadan boşluğa çağırıyor beni.

O yüzden, gülüşünle tut beni.
Bir tebessümün dünyayı yerinden oynatmaz belki,
ama karanlığa alışmış bir kalbin yüzünü yeniden sabaha çevirebilir.

Herkes sarılmayı bilir,
ama az kişi bir bakışla toparlar insanın içini.

Sen,
bir kelime etmeden
kimsenin bilmediği kırık odalara uğruyorsun bazen.

Ve işte o an, uzun zamandır unuttuğum bir şeyi hatırlıyorum yeniden.
Gülüşün;
dikenli dalların arasında açan inatçı bir çiçek gibi.

Tut beni o zarif gülüşünle.
Çünkü ellerin erişemeyeceğim kadar uzakta şimdi.

Bir gün o ellerin gölgesine değer diye,
ömrümün en uzun akşamını bekleyerek geçiriyorum.

Belki gelmezsin.
Belki bazı yollar varacağı yere değil,
özleyeceği insana çıkar.

Yine de gece uzuyor.
Yıldızlar birer birer çekiliyor gökten.
Ama içimde hâlâ
gülüşünden kalma ince bir aydınlık var.

Düşersem, ona düşeceğim;
çünkü bazı umutlar
gelmeyeceklerini bilseler de
sönmeyi bilmezler.
S.GÖL