Gülü versen Şiiri - Hatice Ak

hatırlıyorum... sen gülünce
yanaklarımda güller açardı.
baharın tüm coşkusuna inat
sen gülmeyince
benden baharlar kaçardı.

​ne yollar katetmiş
ne uçurumlar geçmiştim...
yalınayak yürümekten
yaralıydı ayaklarım;
yine de sitem etmedim.

​oysa derman olacaktın yaralarıma,
kâbuslarımdan çekip alacaktın beni.
hiç mi sızlamadı için, bırakırken ellerimi?

​nedendir ey sevgili?
bu kadar mı zordu seni sevmek?
gülümsemek bu kadar mı kahredici?
nedir direnmesi bu denli zor olan acı?

​lütfen son kez gülümse...
gülüver, gülü ver ki
bitsin yüreğimdeki bu sonsuz sancı.