Gülinaz Şiiri - Gönül Nağmeleri

Ey bitkiler gibi narin ve hassas olan sevdiğim, ey nazlı gülüm. Benim dokunuşumla (lemsimle), senin vücudunun her bir zerresi gece parlayan (şebtab) bir cevhere dönüşüyor. Ey mahcup, utangaç reyhan kokulum; ey zarif fidanım (şeceri zarifim). Utancından sanki bir gül bahçesine (gülizâr) dönüyor, kızarıyorsun. Ey arzularımın yüzü, güzel endamlı (vücutlu) sevdiğim. O yoğun duygunun ve arzunun etkisiyle, bir peri gibi (gözlerimin önünde) beliriyorsun. Şimdi şafak vaktine kadar seni bekliyorum (uykuda). Gel, içimin en derinlerine gir; ey yarim, gel de seninle tek bir vücut, bir bütün olalım.