Cân ve Cânan Şiiri - Gönül Nağmeleri

Gecenin karanlığında ağır ağır işleyen, kederle demlenen kalbime bir tütsü (bahur, buhar, bulanık siliüet) gibi nüfuz ettin. Yas ve acı nehrine, küçük bir su yolu (neh) gibi karıştın; acımı hafifletmek yerine o acıyı katladın. Gözyaşlarımın (elim incilerin) yere düşerken çıkardığı o sessiz ritimle inleyen bir gönül. Varlığınla, bende ne dünyaya dair bir dert ne de bir amaç bıraktın; her şeyi silip süpürdün. Eskiden dost sohbetlerinin verdiği o neşe ve kadehlerdeki hüzünlü tat nasıl vazgeçilmezse, senin hatıran da öyle. Aşkı paylaşan ruh eşlerinin (hemdem) o derin muhabbetleri gibi. Hayaller, bulutlar gibi yaklaşırken, içindeki ümitleri görürken. En sonunda, acının (hırıltı ve iniltinin) eşliğinde, kendi canımı teslim ediyorum. bu, senin hatırana, hayaline ve aşkın kendisine bir veda veya teslimiyettir.