Gülbeşeker Şiiri - Tunahan Şimşek

Bir vakitler söylenirdi anı
Hislerin tercümanı Gülbeşeker
Buruk bir kalp ve yaramaz çocuk ihtiva
Reçetesidir onun adı.

Hatıraları yaşarken şimdi yeniden
Hislerin benim hislerim oldu
Adım adım yürüdüm Zeyniler’den
Bağrıma bastığım günlüğündü.

Daldan dala atlayan o afacan
Muzır çocuk Gülbeşeker
Neşesiyle kendine hayran bırakan
Sen gül be şeker.

Seninle iken ben
Masum çocukluğu, yaramazlığı hissettim
Daldan dala konan kuşu, özgürlüğü hissettim
Yemyeşil bahçelerde, sahillerde dolaşmayı
hissettim
Şekerlerin, fondanların, tadına varmayı hissettim
Okul sıralarında yazmayı, kitap kokusunu hissettim
Dostluğu, arkadaşlığı, kardeşliği hissettim
Özgürce salıncakta sallanmayı, gökyüzünde
kaybolmayı hissettim
Sevdiğini söyleyememeyi, boğazına
düğümlenmesini hissettim
Hayran hayran bakmayı, bakışlarını
kaçırmayı hissettim
Sevgiyi, sarılmayı ve sıcaklığı hissettim
Kıskanmayı, sevdayı, temiz aşkı hissettim
Diyar diyar gezmeyi, çölleri aşmayı hissettim
Denize kavuşup yeniden, yeniden doğmayı
hissettim
Kaybetmeyi, ayrılığı, sensiz olmayı hissettim
Ana, baba kucağını; ocağını hissettim
Yalnızlığı, sessizliği, saflığı hissettim
Bakir bir köyde yaşamayı, soğuk sızan
pencereden bakmayı hissettim
Ölümü ve ölüyü, O’na kavuşmayı hissettim
Yoksulluğu, fakirliği, elde olmayışı hissettim
İlkbaharı, sonbaharı, özüyle hissettim
Yazı, kışı; gündüzü, geceyi seninle hissetim
Hiç umulmadık zamanda gelen talihi hissettim
Sarıp sarmalayacak birini bulmayı, sahip çıkmayı hissettim
Kötülüğün özünde kötü olmadığını, onu
kazanmayı hissettim
Ana kucağını, şefkati, bağrına basmayı hissettim
Her zor koşula rağmen direnmeyi, baş kaldırmayı hissettim
Çaresizlik içinde çare aramayı ‘Sana’ sığınmayı
hissettim
İlmin, fennin ve tek harfin dahi yüce olduğunu
hissettim
Işığının ışık saçmasını, ışık olmasını hissettim
İpek teninle yılmamayı, azmi ve kararlılığı
hissettim
Zafere olan inancı, kutsallığı hissettim
Mahremiyeti, gizemi, sana giden yolları hissettim
İyiliğin iyiliğini, saflığı, berraklığı hissettim
Derdi, öfkeyi, sevinci, yaşamayı hissettim
Huzuru, sakinliği, yalnızlığı hissettim
Dalgaların sesini, rüzgârın serinliğini hissettim
Yaprakların dansını, sesinin ahengini hissettim
Müziği, ritmi, sanatı hissettim
Acıyı, acı çekmeyi, hissizleşmeyi hissettim
Sonbaharda süzülen yaprak olmayı, oradan oraya savrulmayı hissettim
Mektup olup yâre uçmayı, mum ışığında günlük
dolumunu hissettim
Kar ateşte yanmayı, gökten akan damlaları hissettim
Yurduna kavuşmayı, toprağı bağrına basmayı,
sadakati hissettim.

Velhasıl farkına vardım yaşarken bu hisleri
Ben bu devre ait değilim
Ama yine de başa ne gelirse gelsin birer birer
Sen hep gül Gülbeşeker...

10.09.2025