Gül Yıldırım Şiirleri - Şair Gül Yıldırım

‎Hayatımın anlamı, damarda gezen kanım,
‎Söyleme sakın gize, aman dile düşmesin.
‎Firakınla kül olsun, şu bitap düşen yanım,
‎Söyleme sakın köze, aman dile düşmesin.
‎
‎​Canımı yolun için emanet diye verdim,

‎
‎
‎Gönül tahtında sultan, sensin ezelî derman
‎Ruhuma nakşedilmiş, ilâhî mutlak ferman
‎Aşkınla kavrulurken, savrulur dertli harman
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;

‎​
‎​Üzerine kibiri, giyip de süslenenler
‎Kalbine kin, nefreti, salarak beslenenler
‎Sırtını kalleşlere,dayayıp yaslananlar
‎Bu dünya sizin olsun, bana eski post yeter

Besmeleyle başla,her hayrın başı
Bismillah
musahhar olur sana tüm eşya bı
İznillah

Allah diyen ne aldanır, nede yolda

‎Gönül uzun yolcudur, sürer gider mihmanlık
‎Seni Mevla gözlüyor; sus, ağlama gözlerim
‎Dünya malı dediğin, sadece bir samanlık
‎Ümidini kesme hiç sus ağlama gözlerim
‎

‎Gönül mülkümde gizli,  sevdan içimde yanar,
‎Yakıp kül eylesen de, unutmam seni ey yar.
‎Sevda hançeri vurur, ruhumda yaram kanar,
‎Damla damla döksen de,  unutmam seni ey yar.
‎​
‎Felek pusu kursa da,  yolumu bağlasa da,

‎Yüreğimi parça parça bölerken
‎Gençliğimi çaldın, viran eyledin
‎Derbeder halime bakıp gülerken
‎Aşkımı nefrete varan eyledin
‎
‎​Savurdun ömrümü esen yellere

Dertler katmer katmer sineme doldu
Soldurdun baharım arzum kalmadı
Kurudu çiçeğim güllerim soldu
yarim bildiğim bir haber salmadı

yazsam yâr ismini yüce dağlara

‎Aktı  gitti günlerim, hasretinden
‎yarayım
‎Ya derdime derman ol, ya katlime
‎ferman yaz
‎Sana varmak için, dağları'mı  yara' yım

‎YORULDU
‎
‎Umuda bel bağladım, her günüm keder doldu,
‎Sessiz feryat eyledim, biten sözüm yoruldu.
‎Felek estirdi yeli, ruhum harabe oldu,
‎İçimde tufan koptu, dertli özüm yoruldu.