Yoruldu Şiiri - Gül Yıldırım

‎YORULDU
‎
‎Umuda bel bağladım, her günüm keder doldu,
‎Sessiz feryat eyledim, biten sözüm yoruldu.
‎Felek estirdi yeli, ruhum harabe oldu,
‎İçimde tufan koptu, dertli özüm yoruldu.
‎
‎​Gülşene hasret kaldım, diken doldu yollarım,
‎Âh u figan eyledi, lala döndü dillerim.
‎Hazan vurdu bağıma, gazel döktü dallarım,
‎Baharı yaşamadan, geçen yazım yoruldu.
‎
‎Bu dünya dedikleri, yıkık viran han imiş,
‎Bunca çaba, bunca gam; bir nefeslik can imiş.
‎Vefa denen o cevher, merhametten kan imiş,
‎Bir vefasız ardından, gittim izim yoruldu.
‎
‎​Ölüm libasını kendim giydim üstüme,
‎Sitemim özümedir, küsmedim ki dostuma.
‎Kalemim kan ağlamış, akmış gönül testime;
‎Damla damla döküldü, gölde gözüm yoruldu.
‎
‎​Gönül bir değirmendir, ömür öğütür durur,
‎Gözyaşım pınar oldu, sanma ki bir gün kurur.
‎Devranı döner bir gün, kervanı elbet yürür,
‎Menzile varamadan, düştüm dizim yoruldu.
‎
‎​Zamanın süzgecinden geçirdim her anımı,
‎Canan yoluna serdim biçare bu canımı.
‎Kaderim böyle yazmış, bahtı kara günümü;
‎Yaramın üzerinde, gezen sızım yoruldu.
‎
‎​Gülkaram’ım nihayet; söz biter, öz yorulur,
‎Mizan günü gelince ahirette sorulur.
‎Bulanık akan sular elbet o gün durulur,
‎Kaderin cilvesine, kandım nazım yoruldu.
‎
‎​Gül Yıldırım ✍️
05.04.2026