Gul Kokusu Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Bir kadının bir adamı sevmesi değildir sadece sevmek.
Bir adamın, bir kadının gözlerinde
kendi yalnızlığını unutması da değildir.

Sevmek bazen
sabah erkenden uyanıp
annenin sesini aramaktır.

Babanın hiç söylemediği bir cümlenin içinde
yıllarca gizlediği sevgiyi bulmaktır.

Bir çocuğunun saçını okşarken
dünyanın bütün savaşlarına rağmen
hâlâ umut edebilmektir.
Sevmek...

Bir kedinin önüne
bir kap su koymaktır mesela.
Yolun kenarında susamış bir ağacı görünce
onun da canlı olduğunu hatırlamaktır.

Bir çiçeği koparmadan sevebilmektir.
Bir kuşu kafese koymadan
uçuşuna hayran kalabilmektir.

Hiç görmediğin bir insan için bile
iyi bir şey dilemektir.

Yürek
sevgiyle doluysa
gözleri de değişir.

Aynı sokaktan geçer herkes.
Biri çöpleri görür,
biri gökyüzünü.

Biri insanların kusurlarını sayar,
biri yüzlerinde sakladıkları yorgunluğu.

Biri her kapının önünde
kendisine yapılmış bir kötülük arar,
biri kapıyı açacak bir dost.

Mesele dünya değil dostum...
Mesele,
sen dünyaya hangi yürekle bakıyorsun?

Yüreğinde ne taşıyorsa.
bir süre sonra o sirayet eder etrafına.

Gül bahçesinin kenarında dolaşan adamın
eline diken batsa bile
üstüne gül kokusu siniyor.

Kötüluk çukurunun başında duran adama ise
bir şey sıçramasa da kokusu siniyor.

Böyleyiz vesselam
Neyin yanında duruyorsak,
biraz ona benziyor.
Neyi konuşuyorsak,
biraz onu çoğaltıyor.
Neyi seviyorsak,
biraz onun gibi güzelleşiyoruz.

Bundandır
İnsanı sevmekle bitmiyor sevmek.
Anneni seveceksin.
Babanın omzuna
hiç değilse bir gün
çocukluğunla başını koyacaksın.

Evladını seveceksin.
Sadece büyütmeyeceksin onu,
kalbini de büyüteceksin.

Bir ağacı seveceksin.
Gölgelenirken teşekkür etmeyi bileceksin.

Hayvanı seveceksin.
Sana diliyle teşekkür edemediği için
sevgisinin değersiz olmadığını bileceksin.

Taşı seveceksin belki.
Üzerinde oturduğun için değil,
binlerce yıldır
sessizce dünyaya şahitlik ettiği için.

Ve Allah'ı seveceksin...
Ama sadece dilinle değil.
Allah'ın yarattığına bakıp
“Ne güzel yaratmışsın” diyebilecek
bir yürekle seveceksin.

Çünkü Yaradan'ı seviyorum deyip
yaratılanı hor görenin
sevgisi itibar görmez.

Sevmeyi hiç öğrenememiş insana ne demeli?

Çiçeği koklayayım derken
kökünden söker.
Bir kuşu seveyim derken
kanadını kırar.
insanı
“seviyorum” diye diye
hayattan bezdirir.

Sevmek başka şeydir
Sahip olmak başka şey dostum...

boğmak değildir sevmek.
Yaralamak değildir.
Sevmek,
kendine benzetmeye çalışmak değildir.
Bir canın,
senin yanında
kendisi olarak kalabilmesine izin vermektir.

Bundandır
sevemeyenlere kızamıyoruz
Acıyoruz

Sevmenin tadını bilmiyor,
hayatın en güzel meyvesini
hiç tatmadan yaşıyor.

İnşallah...
Onlar da öğrenirler.
Bir sabah
bir çiçeğin başını okşarken,
Bir akşam
babalarının sessizliğini dinlerken,
Bir gece
çocuklarının uyuyan yüzüne bakarken,
Ya da...
Hiç beklemedikleri bir anda
bir insanın gözlerinde
kendileri için saklanmış küçücük bir iyilik bulunca...
Öğrenirler.
Sevmenin ne büyük bir nimet olduğunu.

Bir insanın kalbi değişirse
onun baktığı dünya değişir.

Bir insan güzelleşirse
etrafındaki hayat güzelleşir.
Güzel olan
güzelliği saklayamaz.

Işık, karanlığa düşer.
Su, susayana ulaşır.
Gül...
Yanından geçene kokusunu verir.
Ve sevgi...
Gerçekten sevgi varsa...
Bir kalpte durmaz.
Taşar.
Bir insandan diğerine geçer.

Bir evden sokağa,
bir sokaktan şehre,
bir şehirden dünyaya...

Ömrüm boyunca
gül bahçelerinin kenarında yürümek istiyorum.
Varsin dikenleri de olsun.
Üstüme gül kokusu sinsin....