Öyle hüzünlü bakma gözlerim,
Bulutlar ağlar sen ağlayınca...
Hiç bir kötü söze kanma sevgilim,
Yalanlar zehir olur yare sorunca...
Hiç kimseler bilemez benim sevgimi,
Hakkın var mıydı söyle,
Beni sensiz bırakmaya?
Hakkın var mıydı söyle,
Kalbimi acıtmaya?
Ne bekliyordum bilmem,
Varım yoğum sendin.
Kimse bilmesin sevdiğimi,
Göze gelmesin.
Dile düşmesin bu sevda,
O yar bilmesin.
Varsın herkes bitti sansın,
Yarim o ellere kansın,
İzmir İzmir olalı böyle yangın görmedi be esmerim,
Ne senden geçiyor ne söz dinliyor.
Takılmış plak gibi yar yar diye inliyor.
Gece suskun, yakamoz küskün,
Sen yoksun diye bu şehir çok üzgün,
Böyle kaç sabahsız güne uyanacağım kim bilir,
Kabullenmiştim sessiz gidişini.
Oysa ne zormuş gidenin ardından bakmak,
Göz yaşlarını içine akıtmak.
Unutmak zor biliyorum,
Bir daha bakamayacağım gözlerine eskisi gibi,
Ve kaybedeceğim seni zamanın derinliğinde.
Sen ki kıymetlim, en değerlim...
Sen misin karşımda umarsızca duran,
Sen misin bilerek beni her gün ağlatan.
Nasıl böyle insafsız oldun,
Sen ki benim bebeğimdin,
Kanatsız meleğimdin.
Ne olur dokunmayın ona,
Hüzünlü bulutlar sarmasın etrafını,
Şimşekler çakmasın etrafında...
O acırsa, ben kanarım,
Kimse bilmez, kimse duymaz.
Memleketim,
Sensin benim cennetim.
Bağrında yatan koç yiğitler
Hepsi senin geleceğin.
Dün candılar topraklarda,
Bugün ateş oldular,
Özledim seni mühür gözlüm,
Sevdan esir etti beni.
Bir bakış ki bu zindanda,
Öldürmedi bu bedeni...
Kimselere söyleyemem
Yangın mısın kor yüreklim
Alev alev yakıyorsun.
Yağmurlara inat sanki,
Sönmek nedir bilmiyorsun.
Bir ormanın kuytusunda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!